و با همه اين احوال شوق تحصيل مرا قائدى به خير بود ، و با تراكم محن و فتن دست از طلب بر نداشتم ، . . . ب - پيروزى در آزمون هاى سخت آقاى آملى كه دانش طلبى خستگى ناپذير بود حتى قحطى و گرسنگى در دهه سى هم نتوانست او را از تحصيل و كسب معارف الهى باز دارد . ايشان مى فرمايد : تا دوره روزگار منتهى به سنين قحط عظيم گرديد ، يعنى سنه هزار و سيصد و سى و شش ( 1336 ه ق ) مجاعه شديد روى داد ، و استاد معظم بواسطه فشار قحط و صدمه پيرى به مدرسه نيامد ، و من سماجت كرده دست از طلب نكشيدم با وجودى كه خانه‌ام نزديك خيابان ميدان مشق ( ميدان امام خمينى ) ، و خانه ايشان نزديك به دروازه غار بود همه روزه بعد از ظهر به خانه ايشان رفته و از محضرشان استفاده مىبردم ، تا بالأخره در همان سال آن مرحوم را سفر لقاء الله روى داد . ج - فروتنى و تواضع آيت لله سيد رضى الدين شيرازى از شاگردان آقاى آملى مىگويد : استاد ما مرد مهذّبى بود و واقعاً يك مرد خاكى و عرشى بود . خيلى انسان متواضعى بود . اهل بلندپروازى نبود . با اينكه ملّايى بود در رديف مراجع تقليد آن زمان مانند آقاى حكيم و آقاى خوئى و آقاى شاهرودى و كمتر از آنها نبود ، ولى در عين حال خودش را پايبد كرده بود كه رساله ننويسد . و تقريباً خوى او در ما پيدا شد ، يعنى وقتى كه من فهميدم كه اقاى آملى چنين التزامى داشته كه رساله ننويسد ، فكر كردم حق با اوست كه رساله ننويسد ، دليلى ندارد كه بنويسد ، چون رساله نوشتن واجب كفايى است و واجب عينى نيست . « 1 » جفت كردن كفش علماء در سال 1342 كه مبارزات شروع شد و امام خمينى قيام كرد . چهار نفر از علماى طراز اول تهران جلسه اى گذاشتند تا مطالبى را به وزير دربار ابلاغ كنند تا به شاه آن مسائل را منتقل نمايند . آن چهار بزرگوار عبارت بودند از : آيت الله العظمى سيد احمد خوانسارى ، آيت الله العظمى آقا شيخ محمد رضا تنكابنى پدر آقاى فلسفى ، آيت الله العظمى آقا شيخ محمد تقى آملى و آيت الله العظمى آقا ميرزا احمد آشتيانى . اين چهار نفر بودند و نمى خواستند نفر پنجمى در آن جلسه باشد و چون آقاى آشتيانى ناتوانى جسمانى داشتند لذا قرار شد در منزل ايشان بروند جلسه را تشكيل دهند . نكته مهم و ارزنده اى اين است كه وقتى جلسه تمام شد چون

--> ( 1 ) - كيهان انديشه - خرداد و تير 1373 - شماره 54 .